بی هیچ گفتگو

         گشتیم کو به کوی

               جز درد و رنج را

                      ندیدیم ما به روی

       دردیست درد عشق

           آتش زند به جان

              ما را همین بس است

                        در بزم کوی دوست

      ای بی هنر بگو

            تا کی نظاره ای !

                  آخر رسی به عشق !!؟؟

                            عشق است با فراق

                            عشق است درد و دود

                                                    ( عبدی)

               من

                     تو

                        و فاصله

                               خطی به امتداد تنهائی

                                          زهری به کام  ما

               من

                    روئیده در باور یک انتظار تلخ

               تو

                    وامانده از تلاطم احساس این و آن

                    باور نداشت

                                    تیک تاک ثانیه ها

                                                   فصل خزان عشق را

                                                                           رقم زند

                     یا آنکه شاعر این لحظه های شوم

                                                   شعری بنام فاصله

                                                                      در سر

                                                                             قلم زد

                                                                                  " عبدی "

دلم می خواست دلــــدارم ببینـــــم ، نشد جــز آه سوزان چاره کار

دلم می خواست از شهد لبانــــش ،  بچینم بوسه امــــا رفت دلدار

دلم می خواست در اوج خیالــــم، در آغوش محبت جـــــــای گیرم

ولی افسوس دیــــدم در نگاهش، همان سردی که هردم داده آزار

دلم می خواست دریــــای دل من ، کنـــــار ساحلـــــش آرام گیـــرد

درآن طوفان ز ساحــل من ندیدم، بجز آن صخره های سخت دیوار

دلم می خواست از گرمــــای عشقش، تــن سردم  بسان  تیر گردد

زمستـــان گشت و خورشیـــدی نتابید،چه طولانیست یلدای شب تار

دلم می خواست چونـــان یک پرستو ، به اوج آسمانش پــر گشایم

گرفتــــش بـــال پــــروازم کــه شاید ،فراقش جان بگیرد ازمن زار

دلم می خواست در عمــــق وجودش ، به مرواریــد زیبا دست یابم

ولــــی دزدان دریایــــی ربـــــــودنــــد، دل دلداده مـــا را به یک بار

دلم می خواست از «عبدی» بپرسم ، چرا با آه می گویی سخن را

نگـــاهی کـــرد و بـــا آهی دگر گفت ، غم هجران  یارم کرده بیمار