پائیزو هقْ هقِ برگهای زرد

                           در زیر دست و پا

                                    بر خاطرم نشاند

                           مرگ دوباره آن بوستان سبز

        گویا شنید

              گنجشکِ دل سپرده به گلهای سبز باغ

                                       آهنگِ رفتنِ این بزم با صفا

        آری چه زود

              پایان نغمه مستانه اش رسید

                       گردید موسم یک انتظار سرد

              طوفان حادثه

                    با شدت تمام

                    برچید هر چه هست

        اندوه مرگ گل

              بغض نهفتِهء این ابر تیره را

                                     بار دگر شکست

         خورشید رفت

                    بلبل نخواند

                            دیگر نبود

                       بلبل مستی کنار گل

         اما زمین سرد

                  تنها به انتظار

                   با خود چنین بگفت

                                  آیا رسد بهار ؟؟؟

در عبور لحظه ها

              آه ، دیدم آمدی

                    چه هراسان چه لطیف

               ایستگاه دل من

                    چه شده گشت نظیف

   باز لرزید دلم

           این تصادف نَبُوَد

                      دیده ام دید تو را

            نیمکت کهنه باغ

                      دید و خندید چرا

یاد آن روز که رفت

         پشت آن بید که همچون دل من

                                    با نگاه تو بلرزید تنش

         در غروبی که شکست

                         نیمکتها نو بود

                عشق هم با ما بود

                                  آه از آن روز که رفت !!!!

  باز روزی دگر است

               این تصادف نَبُوَد

                            دیده ام دید تو را

               نیمکت کهنه باغ

                             دید و خندید چرا

                                                 (عبدی)

وای از آن لبخند چون دیدم مرا دیوانه کرد

بــــا همه دلدادگان مــا را چنین بیگانه کرد

از نگاهت لـــرزه  بــــر اندام رنجورم فتاد

گردبادی گشت و این کاشانه را ویرانه کرد

روشنی بخش وجودم  گشتی ای  مـــاه منیر

شمع بودی جلوه ات دلـــداده را پروانه کرد

قصه عشق تـو سوزان است و آتش بر دلم

عشق تو جور زمان در خاطرم افسانه کرد

مستی من نی  ز مـی  یــا  باده رنگین بود

درد هجرانت دل غمدیــــده را مستانه کرد

هرکـــــه را در محفل دلدادگی مهمان شود

در مقـــام عاشقی بی مایــه را فرزانه کرد

" عبدی "  از یاران ندارد انتظار همدلی

عاقبت غــم در وجود خسته من خانه کرد