گفته بودی کـــه چرا ، نــــام من عبدی شد

چـــه شـــــود عبدالله ، لاجــــــرم عبدی شد

در قفس گشت اسیر ، این تن پست و حقیر

آن کــه از بند رهـــا ، نشـــــــود عبدی شد

هــو که از یاد برفت ، مـن از آن در برسد

بنده او نشـــــــــــوی ، بند مــــن عبدی شد

هر که را باده عشق ، نخورد در بَـرِ دوست

مست و دیوانه نشد ، چون که او عبدی شد

از منیٌت چـه زمـان ، " عبدی "  آزاد شـود

بنده حـــــق بشــــود ، آنکــــــه او عبدی شد

سالهـــــــا گشتیم و آخــــــر بــــی نصیب

بــــــر دل بیمار مـــــــــــا نامـــــــد طبیب

عاقبت ایـــــــام بــــــی مهــــــری گذشت

نغمه ای آمــــــد بــــه گوشم چون لهیب

شرزه بـــــر جانــــــــم نـــدای عشق زد

خطبه خوان گشتم به منبر چون خطیب

در نهـــــان چــــون دل اسیر عشق شد

در عیــــان هـــــــر سو ندیدم جز حبیب

عشق مـن از ما گریزان گشت و رفت

لیک آیــــــد بـــــــــر مشامم بوی سیب

روزگـــــــاری بـــــود و رویایی گذشت

خواب شیرین بــــود این خواب عجیب

" عبدی " از پایان هجران آگه است

عشق چــــون آمــد مده خود را فریب