تبليغاتX
شعر و عرفان
ِ
موسم تنهائی

 

 

شـــــد موســـــم تنهائی و مــــــن یار ندیدم

عابـــــــد شـــــدم  و رخصــــت دیدار ندیدم

 

وقتست غنیمت کــــــه طبیب آمـــــده امروز

شب گشـــت و در ایـــن بـــادیه بیمار ندیدم

 

رســوای جهـــان گشتم و از خود که گذشتم

آری همـــــه جــــــا جــــــز رخ دلدار ندیدم

 

نـــــــاز تــــــــو نیــاز دل غمدیده مــــا بود

تــــــر دیـــــده مــــــا گشت  و مددکار ندیدم

 

یــــــــا زود بیــا یــــــا کــه بمیرم ز فراغت

قربــــان تـــــو گــــردم ز خــود انکار ندیدم

 

مستــان همه حیران شده از مستی "عبدی"

مــــن  گشتــم  و جـــــز مست گرفتار ندیدم

|+| نوشته شده توسط عبدی در چهارشنبه سیزدهم آذر 1387 ساعت 11:54 |