گفته بودی کـــه چرا ، نــــام من عبدی شد

چـــه شـــــود عبدالله ، لاجــــــرم عبدی شد

در قفس گشت اسیر ، این تن پست و حقیر

آن کــه از بند رهـــا ، نشـــــــود عبدی شد

هــو که از یاد برفت ، مـن از آن در برسد

بنده او نشـــــــــــوی ، بند مــــن عبدی شد

هر که را باده عشق ، نخورد در بَـرِ دوست

مست و دیوانه نشد ، چون که او عبدی شد

از منیٌت چـه زمـان ، " عبدی "  آزاد شـود

بنده حـــــق بشــــود ، آنکــــــه او عبدی شد