تبليغاتX
شعر و عرفان
ِ
زمستان

زمستان در شعر و عرفان 

دیده بودی آیا ؟

جای پایی که نشان از گذر حادثه بود

                  در پی رفتن او

                  روی آن برف سپید

                               یا ندیدی شاید ؟

   گویمت باز ز اندوه سپید

                   در پس هر قدمی

                         داغ دردی دیگر

                            می نهادش بر جای

                                  می شنیدی آن دم

                                      آهِ آن برف در این دشت سپید

   در گذرگاه زمان

          دیگر از دشت سپید

                        اثری دیده نشد

                        جای پاهای من و او همه جا

                                   اثر از داغ و درفشی می کرد

                                          که نشاندیم بر آن سینه برف

                                                            وای از آن لحظه تلخ

لیک بگذشت زمستان و نبود

          در بهاران اثر از آن همه درد

                                   آفتابی تابید

                                         گرم بر دشت سپید

                                                 جای پا ها گم شد

                                                           سبز گردید سفید

                                                                         ( عبدی)

|+| نوشته شده توسط عبدی در جمعه یازدهم بهمن 1387 ساعت 15:12 |